Waarom naar Brazilië?

Tja, soms lopen die dingen zo… Maar laat ik eerst even een terug gaan naar februari 2003..

In februari, nadat ik een freelance-opdracht had afgerond, had ik het idee om voor een jaar in het buitenland te gaan werken. Leek me interessant om te werken in een hele andere cultuur dan de Nederlandse. Verschillende mogelijkheden onderzocht, maar het bleek niet haalbaar.
Enige tijd daarna sprak ik Els (een klant) die samen met Hetty (een klant van Els, die 3 jaar in Rio de Janeiro had gewoond) voor 2 maanden naar Brazilië was geweest om daar vrijwilligerswerk te doen met straatkinderen.

DAT KON NATUURLIJK OOK!

Weer op buitenlandse websites gesnuffeld, maar dan nu naar vrijwilligerswerk in het buitenland.
Bij diverse websites werd je aangeprezen om een mooie tijd van je leven te gaan beleven, en als je tussen de 18 en 30 was kon je jezelf direct inschrijven. Wat nou tussen de 18 en 30. Alsof mensen boven de dertig (was toen 33) een niet veel bewustere keuze maken om 2 maanden iets heel anders te doen dan geld verdienen.
Nee, dan maar op zoek naar kleinschalige projecten, past eigenlijk ook meer bij mij.
2 Maanden bleek voor een hoop projecten te kort, en langer wilde ik niet, en ook een gesprek wat ik had met een organisatie die in Afrika werk verricht gaf geen goed gevoel.

Ondertussen had ik naar Brazilië gemaild, naar ene Mario Way, verteld wat ik allemaal wilde en vooral wat ik, volgens mij, voor hun kon betekenen. We spreken inmiddels over september 2003.

Het werd stil, en aangezien mijn nieuwe freelance-opdracht in november af zou lopen heb ik het hele vrijwilligersproject maar even in de ijskast gezet. Het komt wel een keer, niet nu misschien, maar zeker binnen 2 jaar.

Woensdag 15 oktober: een mailtje van Mario, of ik contact met hem wilde opnemen.
Direct gebeld, en na ruim een half uur (kan ook bijna een uur geweest zijn) hing ik op: WOUW! Het voelde goed en er was een kleine innerlijke ontlading: ik ga 2 maanden naar Brazilië, naar Rio de Janeiro!

En toen…

In een redelijk tempo moest ik alles gaan regelen: vrijdag 17 oktober samen met mijn zus de vliegticket gehaald, nadat ik eerst nog even deel 2 van de inentingen binnen kreeg. Nu werd het spannend: de ticket was geregeld, ik ging een hoop mensen inlichten over mijn plannen en vroeg ze meteen om spullen voor de kinderen aldaar. Niets kon me tegenhouden! Of toch? Vrijdag 31 oktober, de laatste dag van mijn freelance-opdracht en ik ging met de collega’s stappen. Om een uurtje of 3 ’s nachts sloeg het noodlot toe, ik verzwikte mijn enkel op een manier dat ik dacht: oh nee, Rio…
Volgende dag wakker worden met flinke pijn en een hele dikke bult op mijn enkel.
Twee weken relatieve rust, en intensieve fysiotherapie zorgden ervoor dat ik niets hoefde te missen van het avontuur wat ik zou gaan beleven.
Relatieve rust, ik moest namelijk nog een hoop dingen doen: kleren en speelgoed her en der ophalen, nog wat werk afmaken, hapje eten met deze en gene en op vrijdag 7 november een klein feestje voor familie en wat vrienden.

Door deze drukke tijd in relatieve rust, begon het pas op vrijdag 14 november ECHT tot me door te dringen dat ik morgen voor 2 maanden iets heel bijzonders ging doen.

De dag!

Zaterdag 15 november, ik ging op weg naar Rio!
De avond daarvoor heel slecht geslapen (vind je het gek), en ’s ochtends al vroeg wakker. De spullen waren gepakt en ik kon op weg.
Eerst nog even afscheid genomen van vrienden die bij mij in de flat wonen en daarna naar mijn zus. Vanuit daar zou een klein comité (Caroline, Raymond, Jeremy, mijn vader en ik) vertrekken naar Schiphol. Gilbert en Tycho zouden we op Schiphol ontmoeten.

Nou vind ik elke reis naar Schiphol leuk, maar deze was toch wel de leukste tot nu toe.

Na de koffie werd het tijd om in te gaan checken.
Eerst maar even goed afscheid nemen. Ik wist al dat mijn zus me vreselijk ging missen. Ik ging mijn familie en vrienden ook missen, maar wel omdat ik iets geweldigs ging doen. Na alle formaliteiten de laatste smsjes beantwoorden. Snel nog even wat nicotine in mijn bloed laten komen en daarna het vliegtuig in.

De belevenissen, de ervaring, het gevoel van…

Tijdens mijn verblijf hield ik een dagboek bij. Met enige regelmaat stuurde ik mijn verhaal over mijn belevenissen via de e-mail naar Nederland.
Deze mailtjes vertellen vanaf hier het verhaal in Brazilië door de jaren heen.